محرومیت بانوان دونده نابینای همدان از محل تمرین

فاطمه کاظمی- همدان - خبرنگار: تیم دوومیدانی بانوان نابینای استان در طول چند سال گذشته، چندین بار بر روی سکوی قهرمانی ایستاده اند و توانسته اند رکوردهای کشوری را بزنند، اما حتی از داشتن یک پیست برای تمرین محروم هستند؛ آن هم در شرایطی که پیست ورزشگاه قدس خالی است و می توانند به راحتی در آن تمرین کنند.

محرومیت بانوان دونده نابینای همدان از محل تمرین

مسئولان این ورزشگاه فقط 2 روز در هفته آن هم ساعت 12 تا 2 بعدازظهر یعنی در اوج گرما حق تمرین در ورزشگاه قدس را به این بچه ها داده اند و در همین 2 روز هم برخورد مناسبی با آنها نمی شود. این ورزشکاران حتی به دلیل مسائل مالی از شرکت در مسابقات انتخابی تیم ملی محروم شدند و شانس حضور در تیم ملی را از دست دادند. آنها معتقدند مسئولان حمایتشان را از این ورزشکاران دریغ می کنند وگرنه این مسائل به راحتی قابل حل است. ساعتی را در ورزشگاه قدس با این ورزشکاران و مربی آنها به گفت وگو نشستیم و از مسائل آنها برای ادامه راه قهرمانی شان پرسیدیم.

  • تمرین در کوچه و خیابان

مربی تیم بانوان دوومیدانی کار نابینای استان می گوید: بچه های ما 7 روز هفته را تمرین می کنند اما فقط 2 روز در هفته و آن هم ساعت 12 تا 2 بعدازظهر حق تمرین در ورزشگاه قدس را دارند و بقیه روزها را در کوچه و خیابان تمرین می کنند. این تیم چندی پیش در مسابقات قهرمانی کشور با اقتدار اول شد و تیم های استان های مطرح کشور را کنار زد و در بین 15 استانی که با امکانات کامل در این مسابقات شرکت کرده بودند، به مقام قهرمانی دست یافت. اما نه تقدیری از آنها شد و نه استقبالی از آنها صورت گرفت. سهیلا مرادی می افزاید: حتی بعد از بازگشت از مسابقات کشوری سرویس ایاب و ذهاب بچه ها هم به دلیل مسائل مالی لغو شد و از 23 خرداد تا 23 مرداد با هزینه شخصی 2 روز در هفته به این ورزشگاه رفت و آمد کردند، اما باز هم بیشتر از 2 روز به ما پیست برای تمرین ندادند.

  • ممانعت از حضور در مسابقات

مربی تیم بانوان دوومیدانی کار نابینای استان در پاسخ به این سوال که چرا کسی پیگیر حل مسائل نیست، توضیح می دهد: اداره تربیت بدنی باید پیگیر حل این مسائل باشد، اما من شخصا دو بار به مدیرکل ورزش و جوانان استان نامه نوشتم و حضوری به دفترش مراجعه کردم که ایشان گفت مسئله ای برای تمرین بچه ها وجود ندارد، اما وقتی برای تمرین به ورزشگاه مراجعه کردیم، مربی تیم جانبازان و معلولان با این جمله که کور که هستید کر هم شده اید!؟ بچه ها را از ورزشگاه بیرون کرد. اما ما به اعتبار صحبت محسن جهانشیر به این ورزشگاه آمده بودیم.

مرادی می گوید: بعد از این ماجراها قرار بود بچه ها به مسابقات ساری اعزام شوند، اما صبح روزی که ساک ها را بسته و آماده اعزام بودیم، گفتند هیأت پول ندارد و اداره کمک مالی نکرده، بنابراین نمی توانیم به مسابقات اعزام شویم. آن هم در شرایطی که بچه ها 2 ماه در کوچه و خیابان تمرین کرده بودند و این مسابقات ورودی تیم ملی محسوب می شد، اما بچه ها این شانس را هم از دست دادند.

مربی تیم بانوان نابینای استان ادامه می دهد: بعد از این همه مشکل بچه ها مایوس شده اند و امیدشان را برای ادامه کار از دست داده اند. یکی از اعضای تیم با 13 سال سن، رکورد پرتاب وزنه نوجوانان، جوانان و بزرگسالان را زده، اما آیا با این وضعیت می تواند به المپیک فکر کند؟ این ورزشکار چطور می تواند در کوچه و خیابان تمرین پرتاب وزنه و برای شهروندان دیگر مشکل ایجاد کند؟

  • بی توجهی به ورزش قهرمانی

مرادی معتقد است: روزانه 2 ساعت تمرین آن هم در بدترین ساعت روز حق این بچه هاست، اما از آنها دریغ می شود. اگر هدف ورزشکار قهرمانی است، بهتر از این بچه ها چه کسی را می خواهند؟ گروه ما با میانگین سنی 27 سال قهرمان کشور شده است، دیگر چه می خواهند؟ مشکل ما این است که از طرف مدیرکل ورزش و جوانان استان حمایت نمی شویم.

این بانوی مربی می افزاید: شما می توانید عملکرد تیم های دوومیدانی سطح استان از جمله ناشنوایان، جانبازان و معلولان، بیماران خاص، پیوند اعضا و نابینایان را در 6 سال اخیر بررسی کنید تا متوجه شوید فقط تیم نابینایان به روی سکوی قهرمانی رفته و بقیه حتی جزو 6 تیم برتر هم نشده اند. مربی تیم بانوان نابینای استان می گوید: ما هیچ چیز جز پیست تمرین از اداره کل ورزش و جوانان استان نمی خواهیم. هر جفت کفش تانا 400 هزار تومان و هر جفت کفش میخی 600 هزار تومان برای این بچه ها تمام می شود و 2 بار در سال باید کفش تهیه کنند که از جیب خود هزینه می کنند.

از سال گذشته تاکنون هیات با 150 هزار تومان از این بچه ها تقدیر کرده اما ما کسی نیستیم که دست جلوی مدیرکل ورزش و جوانان دراز کنیم و از او کمک مالی بخواهیم، ما فقط پیست برای تمرین می خواهیم. هرچند بضاعت مالی همه بچه ها نیز پایین است و با مسائل مالی فراوان دست و پنجه نرم می کنیم. خودم هم در سال یک میلیون تومان از هیات حقوق می گیرم که در عرض 2 هفته آن را برای این بچه ها هزینه می کنم، اما چون خودم قهرمان بودم، دوست دارم قهرمان پروری کنم و فقط به عشق این بچه ها اینجا هستم. اگر مربی نتیجه گرا نمی خواهند، تکلیف ما را تعیین کنند. مرادی در پاسخ به این سوال که در روزهایی که پیست را به شما نمی دهند، چه می کنند، توضیح می دهد: من بارها متوجه شده ام در تمام آن روزها فقط 2 نفر در این زمین تمرین می کنند و فقط به خاطر آن 2 نفر زمین را به ما نمی دهند. چه اشکالی دارد اینها کنار هم تمرین کنند؟ آن وقت به ما می گویند می توانید 6 صبح برای تمرین بیایید، آیا 6 صبح می توان برای ورزش قهرمانی تمرین کرد؟

  • نداشتن سالن بدنسازی

زهرا، یکی از ورزشکاران نابینا که در پیست در حال تمرین است، می گوید: ما 7 روز هفته را تمرین می کنیم اما فقط 2 روز حق داریم از پیست ورزشگاه قدس استفاده کنیم و بقیه روزها در کوچه و خیابان تمرین می کنیم. 2 ماه برای شرکت در مسابقات انتخابی تیم ملی در ساری تمرین کردیم، اما از اعزام ما به این مسابقات جلوگیری کردند و گفتند پول نداریم. ما قهرمان کشور شده ایم، چرا به ما پیست تمرین نمی دهند؟ یکی از دوندگان همراه گروه هم می گوید: بچه ها یک سالن بدنسازی ندارند و نمی توانند روی این مقوله کار کنند و فقط تمرین دو می کنند. به نظر من جدا کردن بچه های سالم از نابینا به ما لطمه زیادی زد، چون وقتی با هم تمرین می کردند، شرایط بهتر بود. یکی دیگر از ورزشکاران می گوید: ورزشکاران پسر را به مسابقات اعزام می کنند اما به ما که می رسد می گویند پول نداریم.

  • مسائل ورزشگاه مفتح

راضیه یکی از ورزشکاران نابینا می گوید: یکی از مسائل بزرگ ما نداشتن پیست تمرین است. 2 روز در هفته آن هم در بدترین ساعت روز به ما پیست داده اند و ما در اوج گرما تمرین می کنیم، اما همین را هم می خواهند از ما دریغ کنند. به ما می گویند در ورزشگاه مفتح تمرین کنید، در حالی که آن ورزشگاه فضای امنی ندارد و اطرافش پر از سگ های ولگرد است؛ ضمن این که فاصله زیادی با مرکز شهر دارد. ما مشکل بینایی داریم و تمرین در ورزشگاه مفتح مسائل زیادی برای ما ایجاد می کند، با این وجود خطرات را به جان خریدیم و تمرین کردیم، اما هیچ حمایتی از ما نکردند و از اعزام ما به مسابقات انتخابی تیم ملی خودداری کردند.

پریسا هم می گوید: ورزشگاه مفتح از مرکز شهر خیلی دور است و راستا خوبی ندارد و کسی امنیت ما را تامین نمی کند، چون نگهبان ندارد. بارها و بارها در کوچه و خیابان آسیب دیده ایم و زمین خورده ایم. با این خطرات ما قهرمان شده ایم اما هیچ حمایتی نکرده اند. ما پول نمی خواهیم فقط به ما پیست تمرین بدهند. بارها در ورزشگاه قدس را به روی ما بسته اند و با برخورد توهین آمیز ما را از ورزشگاه بیرون کرده اند. اعتراض هم که می کنیم می گویند اگر ناراضی هستید نیایید.

منبع: همشهری آنلاین

به "محرومیت بانوان دونده نابینای همدان از محل تمرین" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "محرومیت بانوان دونده نابینای همدان از محل تمرین"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید